«Με πιο ελεύθερο εμπόριο περισσότερο ρύζι στη Γη»

Link

Προτιμούν την πολιτική του στρουθοκαμηλισμού

Link

Ανάσταση και ανορθόλογες λοιδορίες

Link

Πέρα στους πέρα κάμπους…

Link

Τιμή στον κορυφαίο των ανυπότακτων

Link

«Οι χορηγίες οδηγούν στη διαπλοκή»

Link

(Αναδημοσίευση) Συνέντευξη στην Καθημερινή – π. Φιλόθεος Φάρος

«Σκοτώσαμε τον Θεό και ορφανέψαμε»

Ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος αποτιμά με λόγο οξύ στην «Κ» τη σχέση μερίδας πιστών με το Θείο και τον ρόλο της Εκκλησίας

Του Νίκου Παπαχρήστου – ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 06/04/2008

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_06/04/2008_265456

«Ο Θεός είναι νεκρός. Τον έχουμε σκοτώσει και είμαστε ορφανοί». Με τα λόγια αυτά που καταρχήν ξαφνιάζουν, σοκάρουν, ο 78χρονος ιερέας π. Φιλόθεος Φάρος αποτιμά τη σημερινή σχέση μεγάλης μερίδας πιστών με το Θείο, μια σχέση «καταναλωτική» την οποία όπως υποστηρίζει ενισχύουν με τη στάση ζωής τους πολλοί κληρικοί. Με λόγο τολμηρό, ενίοτε καυστικό αλλά και αυτοκριτικό ο π. Φιλόθεος είναι ο πρώτος ιερέας που δεν διστάζει να χαρακτηρίσει σωστή την απόφαση για το «σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης» αφού η Πολιτεία απευθύνεται σε πολίτες και όχι σε πιστούς. Χαρακτηρίζει «φαρισαίους» και «υποκριτές» ιεράρχες και κληρικούς που έσπευσαν να μιλήσουν για «πορνεία» και «κουσούρια», υποστηρίζοντας ότι όσοι εμφανίζονται αυστηροί στην πραγματικότητα αναζητούν «άλλοθι» για να αποπροσανατολίσουν από δικές τους «αμαρτωλές» πράξεις. Αυτούς μάλιστα θεωρεί υπεύθυνους για το γεγονός ότι πολλοί νέοι άνθρωποι καταλήγουν σε ψυχιάτρους φορτωμένοι ενοχικά σύνδρομα. «Μακάρι να ενδιαφερόντουσαν για την ελληνική οικογένεια αλλά αδιαφορούν πλήρως», επισημαίνει. Οσο για εκείνους που βλέπουν μια νέα επίθεση κατά της Εκκλησίας απαντά με νόημα: «Η Εκκλησία του Χριστού δεν κινδυνεύει από εξωτερικούς εχθρούς». Οι θέσεις του πατρός Φιλόθεου Φάρου, όπως τις αναπτύσσει σήμερα στην «Κ», που θίγουν και το πλαίσιο σχέσεων Πολιτείας-Εκκλησίας, σίγουρα θα αποτελέσουν αφορμή διαλόγου, αφού πολλοί θα συμφωνήσουν πολλοί θα διαφωνήσουν, άλλοι θα συνυπογράψουν, άλλοι θα θυμώσουν…

«Η Πολιτεία ορθώς πράττει και προωθεί το Σύμφωνο. Το ερώτημα όμως είναι αν η Ελλάδα είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία ή μια θεοκρατία τύπου «Χομεϊνί». Φαίνεται πως σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό η Ελλάδα είναι θεοκρατία. Είναι χαρακτηριστικό πως υποψήφιοι βουλευτές, δήμαρχοι και άλλοι πολιτευόμενοι πριν ξεκινήσουν την προεκλογική τους εκστρατεία πρέπει να περάσουν να φιλήσουν το χέρι του Δεσπότη. Και θα φροντίσουν οι κάμερες να το απαθανατίσουν αυτό, για να τους δουν οι ψηφοφόροι τους γιατί αλλιώς δεν έχουν ελπίδες…», λέει ο π. Φιλόθεος Φάρος.

Χωρίς περιστροφές δηλώνει στην «Κ» αντίθετος με το πνεύμα της πρόσφατης αυστηρής απόφασης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου που χαρακτήριζε «πορνεία» κάθε συζυγική σχέση εκτός του ορθοδόξου γάμου. «Δείχνει την ουσιαστική απομάκρυνση από το πνεύμα του Ευαγγελίου. Κατά την γνώμη μου διαστρέφεται το πνεύμα της διδασκαλίας του Ιησού Χριστού. Οι κανόνες, σύμφωνα με την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο, είναι φάρμακα και παιδαγωγικά μέτρα που χρησιμοποιούνται κατά την κρίση του πνευματικού. Δεν είναι νόμοι. Ο Χριστός άλλωστε ήρθε για να αλλάξει το καθεστώς της ιουδαϊκής παράδοσης και ιδιαίτερα της φαρισαϊκής. Και ζητάει την επιδίωξη της εσωτερικής αναπτύξεως. Οχι την αντιμετώπιση του κακού με μια νομική και αστυνομική αντίληψη. Ομως μέσα στη ζωή της Εκκλησίας το ιουδαϊκό φαρισαϊκό πνεύμα έχει εισχωρήσει από πολύ νωρίς» σημειώνει και προσθέτει: «Ο Χριστός λέει ότι πορνεία και άλλα κακά πράγματα έρχονται από την καρδιά του ανθρώπου. Δεν καταδικάζει κανέναν αμαρτωλό. Μόνο τον υποκριτή. Το πνεύμα του Χριστού δεν είναι νομικό, αλλά προσπαθεί να δείξει ποια είναι η ουσία της αμαρτίας. Δεν είναι μια εξωτερική συμπεριφορά. Για παράδειγμα φόνος για τον Χριστό είναι η απόρριψη του άλλου. Συνεπώς στη διδασκαλία του δεν χωράει η “αυτοδικαίωση”. Κανείς δεν μπορεί να λέει εγώ είμαι ενάρετος και να κατηγορεί κάποιον άλλο σαν αμαρτωλό»…

«Υποκριτές και Φαρισαίοι»

Πολλοί μητροπολίτες αφήνουν να εννοηθεί πως θα πρέπει να επιβληθούν πνευματικές κυρώσεις σε βάρος όσων προχωρήσουν στη σύναψη «Συμφώνου Συμβίωσης». Τι λέει για αυτό ο πατέρας Φιλόθεος;

«Ο Χριστός ήταν σαφής όταν είπε πως δεν ήρθε να κρίνει αλλά να σώσει τον κόσμο. Μην κρίνετε ίνα μην κριθείτε. Αντιθέτως, καταδικάζει ξεκάθαρα συγκεκριμένες συμπεριφορές όπως την υποκρισία. Μιλώντας στους Φαρισαίους, οι οποίοι έκαναν όσα κάνουμε εμείς οι κληρικοί σήμερα, στηλίτευσε το ενδιαφέρον τους για τα περίτεχνα κοσμήματα, τα περίλαμπρα άμφια, την επιδίωξή τους να κάθονται στις πρώτες θέσεις των δείπνων αλλά και την εκμετάλλευση φτωχών ανθρώπων. Ο Χριστός συνεχώς καταδικάζει την υποδούλωση στα υλικά αγαθά, τη χλιδή και την πολυτέλεια. Ολα αυτά αφορούν εμάς τους παπάδες. Ζούμε ζωή πριγκιπική, μετακινούμεθα με τις κράισλερ και τις μερσεντές, μας υπηρετεί ένα σωρό κόσμος, φορτωνόμαστε όλα αυτά τα χρυσά και έχουμε και την απόλυτη εξουσία στην ψυχή των ανθρώπων. Είναι ανατριχιαστικά πράγματα αν σκεφτείτε ότι γίνονται στο όνομα του Χριστού που περπατούσε ξυπόλητος και δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι. Ε, λοιπόν, είμαστε ανακόλουθοι με όσα δίδαξε ο Χριστός. Και επομένως το λιγότερο που θα περίμενε κάποιος από εμάς είναι να μην πετάμε πέτρες στους άλλους. Οι δικές μας αμαρτίες είναι εκείνες που κυρίως καταδίκασε ο Ιησούς Χριστός. Πώς να το κάνουμε· δεν μίλησε για τις προγαμιαίες σχέσεις, αλλά είπε ξεκάθαρα πως δεν γίνεται να υπηρετεί κάποιος δύο Κυρίους, τον Θεό και τον Μαμωνά. Είπε επίσης πως όποιος έχει δύο χιτώνες να δίνει τον ένα».

«Εμείς οι παπάδες έχουμε πολλές νευρώσεις σχετικά με τον ερωτισμό. Και πολλά από αυτά που λέμε μπορεί να είναι συνέπεια των νευρώσεών μας», υποστηρίζει μιλώντας στην «Κ» ο π. Φιλόθεος. «Πιστεύω ότι οι αυστηρότεροι από εμάς τους κληρικούς στα θέματα της σεξουαλικής ηθικής είναι είτε πιο νευρωτικοί σε σχέση με τον ερωτισμό είτε κρύβουν τα περισσότερα και θέλουν να έχουν ένα άλλοθι. Εμφανίζονται δηλαδή αυστηροί για να μην επιτρέψουν στον απλό άνθρωπο να σκεφθεί πως αυτοί μπορεί να έχουν μια έντονη προσωπική ζωή, σχετική με αυτό που εξίσου έντονα καταδικάζουν. Αναμφισβήτητα, πάντως, όταν κάποιος ελέγχει τον ανθρώπινο ερωτισμό έχει στα χέρια του αλυσοδεμένους τους ανθρώπους».

Το χάσμα

Τη στιγμή που η Ιεραρχία υποστηρίζει πως το «Σύμφωνο» στρέφεται εναντίον του θεσμού της οικογένειας, ο π. Φιλόθεος κάνει λόγο για πλήρες χάσμα με την κοινωνία. «Ακούω κάποιους μητροπολίτες να λένε ότι ενδιαφέρονται για την ελληνική οικογένεια. Μακάρι να ενδιαφέρονταν, αλλά αδιαφορούν πλήρως και είναι και ανίκανοι να κάνουν κάτι για να αντιμετωπίσουν την κρίση στην οικογένεια. Οι περισσότεροι δεσποτάδες και παπάδες είναι ποιμαντικά ανύπαρκτοι και δεν έχουν σταθεί ποτέ στο πλευρό ενός ανθρώπου που έχει ανάγκη. Οχι να του δώσουμε ρετσέτες, αλλά απλά να σταθούμε πλάι του. Γιατί πολλές φορές αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος που έχει μια δυσκολία δεν είναι να του δώσουμε μια λύση, αλλά να δει ότι νοιαζόμαστε γι’ αυτόν.

Αυτήν τη στιγμή η ελληνική οικογένεια βρίσκεται σε τρομερή κρίση. Σήμερα, ένα τεράστιο ποσοστό νέων είναι παροπλισμένοι με ψυχικές διαταραχές· πολλές από τις οποίες οφείλονται σε κάποιους παπάδες που είναι λαύροι κατά των σαρκικών αμαρτημάτων. Εμείς οι παπάδες οδηγούμε τα παιδιά στους ψυχιάτρους. Οταν ακούω ψυχίατρο παπά να λέει ότι έχει θεραπεύσει ομοφυλοφίλους ξέρω ότι έχει αποπειραθεί να τους κάνει ψυχολογική λοβοτομή. Και τους έχει παραδώσει σε τρομερά βασανιστήρια και ενοχικά σύνδρομα. Ο διεθνούς κύρους κατάλογος της ψυχοπαθολογίας που εκδίδει η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία εδώ και 50 χρόνια δεν θεωρεί την ομοφυλοφιλία αρρώστια. Υπάρχουν όμως Ελληνες παπάδες που τη θεωρούν αρρώστια. Και πιστεύω πως εκείνος που προσπαθεί να θεραπεύσει έναν ομοφυλόφιλο είναι ο ίδιος άρρωστος που χρησιμοποιεί ταλαίπωρους ανθρώπους για να δώσει τη δική του νευρωτική μάχη».

Με έντονη αυτοκριτική διάθεση, ο π. Φιλόθεος καταδικάζει την εξουσιαστική συμπεριφορά ορισμένων κληρικών. «Κοιτάξτε, εμείς οι κληρικοί στο μεγάλο μας ποσοστό εσωτερικά είμαστε τενεκέδες ξεγάνωτοι. Και προσπαθούμε να καλύψουμε την αίσθηση της εσωτερικής μας ανεπάρκειας. Γιατί πολλοί από εμάς, αν μας βγάλετε τα γένια και τα ράσα, δεν είμαστε τίποτα. Θα ήμασταν σκέτα μηδενικά. Ομως με αυτά τα συμπράγαλα που φοράμε αποκτάμε κύρος, μπορούμε να καθορίζουμε τις ζωές των άλλων, κρέμονται οι άλλοι από το στόμα μας, αποκτάμε εξουσία. Και έτσι νομίζουμε ότι θα αυξήσουμε την αυτοεκτίμησή μας. Κούνια που μας κούναγε. Δεν αφορά βέβαια τους πολλούς ότι δεν αυξάνουμε την αυτοεκτίμησή μας. Τους αφορά όμως ότι τους βασανίζουμε και τους οδηγούμε στον Καιάδα των ψυχοφαρμάκων που είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή. Επίσης, πολλοί κληρικοί θέλουμε να βρούμε κάποιον άλλο τρόπο να δείξουμε ότι έχουμε λόγο υπάρξεως. Ασχολούμαστε με το Σκοπιανό ή με άλλα παρεμφερή πράγματα –άσχετα με την αποστολή μας– για να δείχνουμε ότι κάτι έχουμε κάνει. Εχουν καμία σχέση αυτά με όσα δίδαξε ο Χριστός;».

Για τον π. Φιλόθεο η απάντηση της Εκκλησίας στο «Σύμφωνο» δεν πρέπει να είναι η τιμωρία όσων το επιλέξουν, αλλά η πρόταση ζωής που κάνει ο Χριστός. «Οι βασικές αρχές του Χριστού είναι η αγάπη του ανθρώπου για τον Θεό και η αγάπη για τον συνάνθρωπο. Η σχέση με τον άλλο είναι βασική πηγή ζωής για τον άνθρωπο. Αλλά οι σχέσεις είναι περίπλοκες και χρειάζεται αγώνας για να είναι όσο γίνεται περισσότερο υγιείς. Η ερωτική πλευρά τους είναι η πιο καίρια. Και εκεί εύκολα γίνονται πολλές εκτροπές. Οσες περισσότερες τόσο λιγότερη πληρότητα ζωής υπάρχει. Και η πληρότητα στη ζωή έρχεται μέσα σε σχέσεις ουσιαστικές, που παίρνουν χρόνο, κόπο, θέλουν αγώνα. Αν ζητούν οι νέοι κάποιο συγχωροχάρτι δεν είναι πολύ διαφορετικοί από τους παπάδες που τους το αρνούνται», επισημαίνει. «Στις μέρες μας ο Θεός είναι νεκρός. Τον έχουμε σκοτώσει και είμαστε ορφανοί. Τα λόγια που λέμε, τα μεγάλα, τα επουράνια, τα πνευματικά όχι μόνο δεν ακτινοβολούν πίστη, αλλά φανερώνουν την αγωνία μας να καλύψουμε την έλλειψη της πίστεώς μας. Γιατί η πίστη δεν μεταδίδεται με μπλα μπλα, αλλά ακτινοβολεί. Δεν λες εγώ πιστεύω, αλλά ο τρόπος που ζεις δείχνει ότι πιστεύεις. Σήμερα ο τρόπος ζωής όλων μας δείχνει ότι δεν πιστεύουμε. Προσεγγίζουμε την πίστη σαν ένα καταναλωτικό αγαθό. Εχουμε από αυτό, από εκείνο, τα έχουμε όλα και λέμε άντε τώρα να εξασφαλίσουμε και ένα οικοπεδάκι στον παράδεισο».

Ποιος είναι

Ο π. Φιλόθεος Φάρος σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο Σχολή, Νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ποιμαντική Ψυχολογία στις ΗΠΑ. Χειροτονήθηκε διάκονος και ιερέας το 1962 στην Ελλάδα. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως εφημέριος στις ΗΠΑ. Δίδαξε Ποιμαντική Ψυχολογία στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη από το 1969 έως το 1976. Υπηρέτησε ως ιερέας-σύμβουλος στο νοσοκομείο J.B. Thomas Day Care παρέχοντας ποιμαντική υποστήριξη σε νεαρά ζευγάρια που τα παιδιά τους αντιμετώπιζαν σοβαρές ασθένειες καθώς επίσης και ως προϊστάμενος του τμήματος Οικογενειακής Στήριξης στην πρότυπη ψυχιατρική κλινική Human Resource Institute στη Βοστώνη από το 1970 μέχρι το 1976.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1976, ασχολήθηκε συστηματικά με το συγγραφικό έργο καθώς επίσης, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90, με το Συμβουλευτικό Κέντρο Νεότητας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Σήμερα, συνταξιούχος πλέον, λειτουργεί κάθε Κυριακή στον Αγιο Νικόλαο Ραγκαβά της Πλάκας. Πάντοτε μετά τη λειτουργία συζητάει με νέα ζευγάρια και νέους για τα θέματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους.

Οικονομία: έρμαιο της τεστοστερόνης των… χρηματιστών

BBC Μπορεί να είναι παράξενο, αλλά είναι πέρα ώς πέρα αληθινό. Η άνοδος των επιπέδων ορισμένων ορμονών στο αίμα των χρηματιστών που εργάζονται στο Σίτι του Λονδίνου ευθύνεται για τους «κύκλους της οικονομίας». Ομάδα επιστημόνων του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ διαπίστωσε ότι τα επίπεδα τεστοστερόνης της συγκεκριμένης κατηγορίας επαγγελματιών συνδέονται άρρηκτα με το κέρδος τους. Οπως αναφέρει μελέτη που δημοσιεύεται στο Ρroceedings of the National Academy of Sciences, εκτός από την τεστοστερόνη σημαντικό ρόλο για την επαγγελματική τους επιτυχία διαδραματίζει και η κορτιζόλη, η ορμόνη του στρες, η οποία επηρεάζει το πόσο θέλουν να διακινδυνεύσουν. Ψυχολόγος, ο οποίος συνεργάζεται με τραπεζίτες του επενδυτικού τομέα, πιστεύει ότι οι παραπάνω διαπιστώσεις ερμηνεύουν αυτό που εκ πρώτης εκλαμβάνεται ως παράλογη συμπεριφορά. Για τη μελέτη του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, οι ερευνητές μέτρησαν τα επίπεδα τεστοστερόνης μιας ομάδας χρηματιστών που εργάζονταν στο Σίτι του Λονδίνου στις 11 το πρωί και στις τέσσερις το απόγευμα και τα συνέκριναν με τα επίπεδα κέρδους ή απωλειών της συγκεκριμένης ημέρας. Οπως διαπίστωσαν, τα επίπεδα της τεστοστερόνης ήταν πολύ υψηλότερα κατά τις ημέρες που οι χρηματιστές είχαν καταφέρει να καταγράψουν μεγαλύτερα κέρδη από τον μέσο όρο. Το ίδιο φαινόμενο, γνωστό ως το «σύνδρομο του νικητή», λένε οι ερευνητές, παρατηρείται και στους αθλητές. Η επιτυχία κάθε αθλητή αυξάνεται αναλόγως των επιπέδων τεστοστερόνης, που με τη σειρά τους ενισχύουν την αυτοπεποίθηση και τη διάθεση διακινδύνευσης, γεγονός που πολλαπλασιάζει τις πιθανότητες νίκης ή κέρδους. Ωστόσο, εάν ο κύκλος επαναλαμβάνεται συχνά, η αύξηση των επιπέδων τεστοστερόνης πιθανώς να παρεμποδίσει ή να αναστείλει την ικανότητα των ανθρώπων αυτών να λαμβάνουν λογικές αποφάσεις όπως όταν οι χρηματιστές θα λαμβάνουν διαρκώς μεγαλύτερους κινδύνους, με αποτέλεσμα να παρατηρείται άνοδος της αγοράς. Ενας από τους συντάκτες της μελέτης, ο καθηγητής Τζο Χέρμπερτ, επισημαίνει ότι η εργασία υποδεικνύει ότι αυτές οι αποφάσεις μπορούν να επηρεάζονται από ψυχολογικούς και ορμονικούς παράγοντες, που επί του παρόντος δεν έχουν μελετηθεί ενδελεχώς. Επίσης οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα επίπεδα κορτιζόλης συνδέονται με τη μεγάλη κινητικότητα των αγορών. Τα αυξημένα επίπεδα της ορμόνης, ειδικότερα, που προκαλούν την αποφυγή ανάληψης κινδύνων, μπορεί να προκαλέσουν ύφεση της αγοράς. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καθημερινή στις 16/4/2008

Aποχρωσεις

Μαρια Σωνιδου Παντρεύεται ο Κολ Να παντρευτεί ετοιμάζεται ο Χέλμουτ Κολ. Ο 78χρονος πρώην καγκελάριος της Γερμανίας, αποκληθείς και «καγκελάριος της επανένωσης» ανακοίνωσε στους οικείους του ότι σκοπεύει να παντρευτεί το συντομότερο δυνατόν, τη 43χρονη σύντροφό του, οικονομολόγο Μάικε Ρίχτερ. Προς στιγμήν, ωστόσο, ο κ. Κολ αναρρώνει από ένα χτύπημα στο κεφάλι, κι όπως σχολίασε η γερμανική «Μπιλντ», η ανακοίνωση της απόφασής του να ενωθεί με τα δεσμά του γάμου, είναι ενδεικτική της αισιοδοξίας του για την πορεία της υγείας του, αλλά και της ζωής του. Η πληροφορία επιβεβαιώθηκε και από τον εκπρόσωπο του Γερμανού πολιτικού, ο οποίος επιπλέον διατηρεί και τον τίτλο του μακροβιότερου ηγέτη, στη γερμανική καγκελαρία, αφού παρέμεινε στην εξουσία επί 16 συναπτά έτη. Ωστόσο, πριν ανεβεί τα σκαλιά της εκκλησίας (;) ο κ. Κολ θα πρέπει να ολοκληρώσει το πρόγραμμα αποκατάστασης, στο οποίο υποβάλλεται μετά από εγχείρηση στο γόνατο. Η σχέση του πρώην καγκελάριου με την οικονομολόγο άρχισε τέσσερα χρόνια, μετά το θάνατο της συζύγου του, Χανελόρε, η οποία αυτοκτόνησε το 2001, καθώς υπέφερε από μια σπάνια και ανίατη ασθένεια, που την καθιστούσε αλλεργική στο φως. Ηταν ο Κένεντι; Ενάμισι εκατομμύριο δολάρια πωλήθηκε ένα 15λεπτο φιλμάκι, στο οποίο η θρυλική Μέριλιν Μονρόε επιδίδεται σε στοματικό σεξ με άγνωστο άνδρα. Το φιλμάκι από τη δεκαετία του 1950 αγόρασε Νεοϋορκέζος επιχειρηματίας, ο οποίος ωστόσο θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του και διαβεβαίωσε ότι δεν σκοπεύει να το ανεβάσει στο διαδίκτυο, αφού λέγεται ότι το αγόρασε μόνο και μόνο για να προστατεύσει την ιδιωτική ζωή της Μονρόε. Παλαιότερα, άλλωστε είχε επιχειρήσει και ο πρώτος σύζυγός της Τζόε ντι Μάτζιο να το αγοράσει έναντι 25.000 δολαρίων, αλλά τότε ο ιδιοκτήτης του δεν ήθελε να το αποχωριστεί. Ο συλλέκτης Κέια Μόργκαν ανέλαβε το σχετικό διακανονισμό μεταξύ του αγοραστή και του κατόχου του φιλμ, γιου ενός νεκρού σήμερα πρώην πληροφοριοδότη του FBI. Σύμφωνα με δημοσίευμα της New York Post, ο πάλαι ποτέ κραταιός διοικητής του FBI Εντγκαρ Χούβερ είχε επανειλημμένως αποπειραθεί να αποδείξει ότι ο άγνωστος άνδρας που εμφανίζεται στο φιλμάκι ήταν ο Αμερικανός πρόεδρος Τζον Φ. Κένεντι. Καλύτερη η χειραψία Ο χαιρετισμός με ανταλλαγή φιλιών δεν ταιριάζει στους Βρετανούς εργαζόμενους. Οι τελευταίοι προτιμούν την «ασφαλέστερη» χειραψία από τα αβέβαια και άβολα φιλιά, που άλλωστε συνηθίζονται σε πιο «θερμά» κλίματα. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας, που πραγματοποίησε εταιρεία ευρέσεως εργασίας, οι Βρετανοί εργαζόμενοι νιώθουν εντελώς άβολα, μπροστά στο ενδεχόμενο να ανταλλάξουν φιλί με άτομα, που γνωρίζουν για πρώτη φορά. Εν προκειμένω είναι διασκεδαστικά όσα κυρίως αγχώνουν τους Βρετανούς, οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι μ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο: δεν ξέρουν ποιο μάγουλο να προσφέρουν, ή κοκκινίζουν και μόνο στη σκέψη ότι θα φιλήσουν, ή ακόμη χειρότερα φοβούνται ότι μπορεί να κουτουλήσουν το κεφάλι τους με το κεφάλι του αποδέκτη του φιλιού τους. Εν ολίγοις, δηλαδή, δεν διαθέτουν τη φυσική χάρη και άνεση των μεσογειακών τύπων, η οποία πάντως οφείλεται στη διαρκή επανάληψη και τη συχνότητα των σχετικών εικόνων. Οπότε κι εκείνοι (οι Βρετανοί) αφήνουν τη… χάρη στους άλλους κι επιλέγουν την οπωσδήποτε ασφαλέστερη χειραψία. Κι ίσως να μην έχουν εντελώς άδικο. Με χαμόγελο Ευδιάθετους, ευγενικούς και εξυπηρετικούς θέλει ο νέος δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας τους υπαλλήλους, στη Σερβία. Αλλά και ευπρεπώς ενδεδυμένους. Αν και δεν επιβάλει κάποιου είδους ενδυματολογικό κώδικα, εντούτοις εφιστά την προσοχή στους εργαζομένους να αποφεύγουν τις ακρότητες, όπως τα σορτς για τους άνδρες, ή τις πολύ κοντές φούστες για τις γυναίκες, για παράδειγμα. Απλά πραγματάκια δηλαδή, τα οποία αν μη τι άλλο, είναι ενδεικτικά του σεβασμού, που οφείλουν προς τον ταλαίπωρο πολίτη. Διότι τι ζητάει κι αυτός από τους δημοσίους υπαλλήλους της χώρας του; Μια ευγενική απάντηση στα ερωτήματά του, σωστή καθοδήγηση και ελάχιστη προθυμία εξυπηρέτησής του. Κι αντ’ αυτού βρίσκεται αντιμέτωπος μ’ ένα σκυθρωπό υπάλληλο, ο οποίος δίνει την εντύπωση ότι κάνει χάρη στον πολίτη, όταν του απευθύνει το λόγο, χωρίς κατά κανόνα να τον κοιτάζει καν. Φαίνεται ότι το κακό παράγινε και στη Σερβία, οπότε οι αρμόδιες αρχές έκριναν σκόπιμο να παρέμβουν. Για ενδεχόμενες ποινές στους παραβάτες υπαλλήλους, πάντως, δεν μάθαμε. Αν τώρα ενδομύχως σπεύδετε να ευχηθείτε κάτι ανάλογο, στα καθ’ ημάς, τουλάχιστον όσον αφορά το πεδίο «χαμόγελο και εξυπηρέτηση», προφανώς δεν είστε μόνοι. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καθημερινή στις 16/4/2008

Aνταγωνισμός χωρίς έρευνα

Tου Σεραφειμ Kωνσταντινιδη Είναι αλήθεια ότι οι περισσότεροι δείκτες που αφορούν την ελληνική οικονομία και τις επιδόσεις της εμφανίζουν σχετική βελτίωση, μακροχρονίως. Αλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο, έχουν θετική κατεύθυνση με μια… ηχηρή εξαίρεση. Στον τομέα της Ερευνας και Τεχνολογίας, η υστέρηση της χώρας είναι εντυπωσιακή και κατ’ αρχήν παράδοξη. Δεν δικαιολογείται από το επίπεδο ανάπτυξης, εισοδήματος και οικονομικής ισχύος να παραμένουν σε τόσο χαμηλά επίπεδα οι δαπάνες για έρευνα και καινοτομίες στην Ελλάδα. H εξήγηση του φαινομένου αγγίζει την καρδιά του προβλήματος στην εγχώρια αγορά: τους όρους ανταγωνισμού. Οι ελληνικές επιχειρήσεις δεν έχουν λόγους να χρηματοδοτούν ερευνητικά προγράμματα, ούτε καινοτομίες προκειμένου να ξεπεράσουν τους ανταγωνιστές τους. Το παιχνίδι του ανταγωνισμού στην ελληνική αγορά γίνεται με άλλα μέσα: μάρκετινγκ, διαφήμιση, ποσοστά στους ενδιάμεσους, μεγαλύτερο δίκτυο πωλήσεων. Σπάνια επιδιώκεται διαμόρφωση καινοτομίας που ξεπερνά τον ανταγωνισμό ή βελτιώνει την κερδοφορία. Γι’ αυτό και οι επιδόσεις της χώρας υστερούν ακόμα και από χώρες με χαμηλότερο επίπεδο ανάπτυξης. Στην Ευρωπαϊκή Ενωση των «25» η δαπάνη για έρευνα και τεχνολογία υπολογίζεται σε 1,9% του ΑΕΠ. Στην Ελλάδα οι αντίστοιχες δαπάνες αποτελούν μόλις το 0,60% του ΑΕΠ. Ο ευρωπαϊκός στόχος είναι οι δαπάνες αυτές να φθάσουν σε τέσσερα χρόνια, το 2010, σε 3% του ΑΕΠ και ο αντίστοιχος (μάλλον ανέφικτος) στόχος για την Ελλάδα είναι να φθάσει το 1,5% του ΑΕΠ. Το πρόβλημα δεν είναι ότι το Δημόσιο δεν μπορεί να απορροφήσει ευρωπαϊκά κονδύλια για έρευνα. Είναι κι αυτό, αλλά όχι μόνον! Ούτε είναι μόνον θέμα διάθεσης κρατικών πόρων. Μικρές είναι οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού για έρευνα, αλλά τούτο θα μπορούσε να αλλάξει τα επόμενα χρόνια. Το ουσιαστικό, διαρθρωτικό, πρόβλημα είναι ότι οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δεν ασχολούνται με έρευνα και καινοτομίες. Οι δαπάνες των επιχειρήσεων για τη δραστηριότητα αυτή είναι αμελητέες, μόλις το 0,2% του ΑΕΠ. Μόλις το ένα τρίτο της συνολικής δαπάνης για έρευνα προέρχεται από τις επιχειρήσεις. Κι όμως, θεωρητικά έχουν γίνει οι απαραίτητες κινήσεις. Ο νόμος 3296 του 2004 προβλέπει ότι οι δαπάνες των επιχειρήσεων για επιστημονική και τεχνολογική έρευνα εκπίπτουν από τα φορολογητέα κέρδη. Ανάλογη ρύθμιση, ίσως λιγότερο ευνοϊκή, ίσχυε και πριν με παλαιότερο νόμο. O νέος νόμος προβλέπει το αυτονόητο, δηλαδή οι επιχειρήσεις για να εκπέσουν από τα κέρδη από δαπάνες έρευνας πρέπει να δηλώσουν ποια ερευνητικά προγράμματα χρηματοδότησαν. Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλές από τις επιχειρήσεις που εμφάνιζαν ερευνητικά προγράμματα εξαφανίστηκαν! Φαίνεται ότι πολλά και από τα λιγοστά ερευνητικά προγράμματα επιχειρήσεων ήταν στην πραγματικότητα υποθέσεις φοροδιαφυγής… Παράλληλα και ο νέος επενδυτικός νόμος, όπως και παλαιότεροι, προβλέπει την ενίσχυση των καινοτόμων επενδύσεων, την υψηλή τεχνολογία που δημιουργεί προϊόντα και υπηρεσίες. Είναι τουλάχιστον δύο δεκαετίες που όλες οι κυβερνήσεις, θεωρητικά, δίνουν έμφαση στην ενίσχυση επενδύσεων τεχνολογίας. Δοκιμάστηκαν όλοι οι τρόποι. Πριμοδοτήθηκαν οι ελληνικές επιχειρήσεις τεχνολογίας με άμεσες επιδοτήσεις, με κρατικές προμήθειες, με φορολογικά κίνητρα. Δοκιμάστηκαν ακόμα και ορισμένες αθέμιτες μέθοδοι για να ενισχυθούν οι επιχειρήσεις που έχουν καινοτομίες. Oλες αποδείχθηκαν μη βιώσιμες. Οι περισσότερες επιχειρήσεις αξιοποίησαν όταν και όπου μπόρεσαν τα κίνητρα και τα προνόμια, γνωρίζοντας ότι δεν θα αποκτήσουν με καινοτομίες κάποιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Δεν χρειάζονται καινοτομίες για να κερδίσουν στην ελληνική αγορά. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καθημερινή στις 28/10/2006